Ja, het is weer nat, nee mijn schoenen zijn nog niet droog, ja we gaan toch wandelen. Een klein uurtje rijden naar Vila do Bispo voor een wandeling van ongeveer 12 km richting zee. Het is kleddernat, zowel vanuit de lucht als op de grond. Maar we hebben er zin in. Vanuit het dorpje wandelen we richting zee. Onderweg komen we Helga tegen, die zou the fishermans trail lopen, maar door het slechte weer lukt dat niet. Delen zijn onbegaanbaar en gevaarlijk. Ze vraagt waar wij naar onderweg zijn. Naar zee dus! Helga twijfelt en wij gaan door. Later merken wij dat ze ons toch volgt. Ze geeft later aan dat ze daar onderweg wel spijt van had. Zo veel water, zo’n diepe plassen en over de keien omhoog kost energie en vergt veel concentratie. Als we stoppen om te eten is Helga bij ons. Ze vraagt of wij het everzwijn langs de weg ook hebben gezien. Niet dus… Hoe dat kan? Druk met concentreren met omhoog lopen en proberen niet te vallen. Alleen blik op de weg dus… En dat terwijl ik zo graag een everzwijn wil fotograferen. Sporen zien we wel, maar het grote everzwijn (ook dat nog) niet. We zijn het gewoon voorbij gelopen.
Na het lunchen gaan we weer op pad. We moeten de rivier, die de zee in stroomt, over om bij ons pad te komen. Er ligt genoeg hout langs de rivier om een brug naar de overkant te maken en onze schoenen zijn al nat. Met veel gelach bereiken we, nog natter, de overkant. Eenmaal daar komt er toch opeens een hoge schuimgolf aan. We gillen en rennen en daarna hoor ik Michel niet meer en zie hem ook niet. Gelukkig duurde dat niet lang. We kunnen niet naar het andere pad, te gevaarlijk! Maar “onze brug” is verdwenen onder het schuim. We moeten verderop door het water terug. Het stuk terug naar de auto lopen we over de weg, samen met Helga.
