Na een intervaltraining van Michel, kwam hij me halen voor onze Nieuwjaars duik in het zwembad. Het werd geen duik, alleen een dip omdat het zo koud was dat alles pijn deed. Een Engelsman die vanaf zijn terras naar ons keek, noemde ons “Brave Bastards”, toen we verkleumd maar met een lekker gevoel weer op de kant stonden. Daar doe je het voor! Dan begint je dag goed.
Na de lunch gingen we weer wandelen in het gebied waar we gisteren ook waren. Nu niet naar de rivierbedding, maar de berg op. Eerst bergop en daarna lang weer bergaf, door de grootste sinasappelgaard die we ooit hebben gezien. De weg van de top leidde ons door deze gaard. Aan het begin stond er een soort slagboom waar we even omheen gelopen zijn. Zo’n 3 km verder kwamen we aan bij de weg, maar voor een hoog hek. Gaan we terug? Nee toch? Kijken, zoeken, kunnen we er ergens overheen? Ga ik dat doen? Het alternatief is 3 km bergop en weer 3 km dalen richting auto. We gaan klimmen, over het hek. Een paal van het hek zat los, er was ook al vaker daar over het hek geklommen en er stonden stenen waarop we konden klimmen. Camera aan Michel gegeven en daar ging ik, op het hek, au ijzeren bovenkant in mijn bil, andere been ook erover en sprongetje omlaag en gelukkig het bergje dat me tegenhield. Alles nog heel ook! Toen camera terug en wat spullen van Michel gekregen. Zelfde truc door hem ging wat moeizamer, zijn schoen bleef haken en mijn hulp om zijn voet over het hek te doen zorgde ervoor dat hij voorover dook; handen pijnlijk en scheen die geland was op een steen kapot. Het lukte me heel even om niet in de lach te schieten, maar niet heel lang. Paar uur verder, zit de scheen in de bethadine en verband, het ego is weer uitgedeukt en we kunnen er beiden hard om lachen. In judotermen een Uke = ‘hij die (ten)ondergaat’, oftewel degene die gegooid wordt.
